Je hebt dat doel drie weken geleden opgeschreven. Je meende elk woord ervan. Je kon je die versie van jezelf voorstellen die het al had bereikt.
Nu verschijnt de kalenderherinnering en veeg je die weg.
Dit is geen kwestie van discipline. Het is zelfs geen kwestie van motivatie, niet in de zin zoals de meeste mensen dat bedoelen. Je weet al hoe je een doel moet stellen. Je hebt waarschijnlijk het SMART-raamwerk gelezen, de tracker gedownload en een vriend gevraagd om je erop aan te houden. Dat is allemaal niet de reden waarom je vastloopt.
Kort antwoord: Om je doelen te blijven nastreven, is meer nodig dan alleen een systeem. Je gemoedstoestand, je identiteit en de associaties van je zenuwstelsel met pijn en plezier moeten in lijn zijn met het doel, en er niet tegenin werken. De tactieken die iedereen noemt – mijlpalen, verantwoordingspartners, trackers – werken pas als die diepere laag op zijn plek zit. Zonder die laag zijn ze slechts steigers rond een leeg gebouw.
Wat gaat er eigenlijk kapot als je van het spoor raakt?
Je doel blijven nastreven betekent dat je consequent en doelgericht blijft werken aan een specifiek resultaat, ook nadat de eerste motivatie die je kreeg toen je het doel stelde, is weggeëbd.
Dat afhaken is geen karakterfout. Onderzoek naar implementatie-intenties – de ‘als dit gebeurt, dan doe ik dat’-plannen die al decennia lang door psycholoog Peter Gollwitzer worden bestudeerd – heeft aangetoond dat het uitspreken van een intentie maar een klein deel uitmaakt van of iemand het ook echt volhoudt. Uit een meta-analyse van Gollwitzer en Paschal Sheeran, waarin 94 afzonderlijke onderzoeken werden bekeken, bleek dat specifieke ‘als-dan’-plannen zorgen voor een middelgrote tot grote verbetering in het behalen van doelen. Een intentie alleen is zwak. De structuur rondom die intentie is sterk.
Maar structuur is nog steeds maar de zichtbare laag.
Jij versus de meeste mensen: de meeste mensen reageren op een vastgelopen doel door op zoek te gaan naar een beter systeem. Een nieuwe app. Een strakker schema. Een strakkere deadline. Je leest dit omdat je al vermoedt dat het systeem nooit het probleem was. Het probleem zit er een laagje dieper, in wat het doel voor jou betekent en hoe je lichaam reageert zodra het moeilijk wordt.
Tony Robbins heeft de ‘RPM ’-methode juist rond deze leemte opgebouwd: resultaat, doel en een omvangrijk actieplan. De meeste mensen schrijven het resultaat op en gaan meteen door naar het actieplan. Ze werken nooit aan het doel, de emotionele reden die sterk genoeg is om een slechte week door te komen. Een doel met een resultaat maar zonder doel is gewoon een klusje. Een doel met een sterk doel trekt je er weer naar terug, zelfs als je al drie dagen hebt gemist.
Waarom geef je jezelf steeds weer op?
Dit is wat in de meeste artikelen over het stellen van doelen niet hardop wordt gezegd: als je doel steeds weer op niets uitloopt, heeft een deel van je zenuwstelsel besloten dat alles bij het oude houden veiliger is dan veranderen.
Tony Robbins legt dit uit aan de hand van neuro-associatieve conditionering, het principe dat je hersenen je gedrag inrichten rond wat ze hebben geleerd te koppelen aan pijn en wat ze hebben geleerd te koppelen aan plezier. Als het nastreven van het doel meer pijn is gaan opleveren (het ongemak van een nieuwe routine, de angst voor zichtbare mislukking, de uitputting van het alleen moeten doen) dan gewoon blijven waar je bent, zal je zenuwstelsel het doel stilletjes saboteren om je tegen die pijn te beschermen. Dat is geen zwakte. Het is een beschermingsmechanisme dat precies doet waarvoor het is ontworpen, op basis van verouderde informatie.
Waarom verdwijnt mijn motivatie na een paar weken, zelfs als ik dat doel echt graag wilde bereiken?
Motivatie is een gemoedstoestand, geen vaste bron, en die toestand verandert voortdurend door je fysiologie, je omgeving en je recente successen of tegenslagen. Het willen van een doel zorgt voor de eerste vonk, maar alleen een herprogrammerde koppeling tussen het doel en plezier houdt je op gang zodra de nieuwigheid eraf is. Daarom faalt wilskracht alleen steevast na de eerste paar weken. Je vecht namelijk tegen je zenuwstelsel, niet tegen een takenlijstje.
Dit is het moment dat alles verandert: op koers blijven betekent niet dat je jezelf door weerstand heen moet worstelen. Het gaat erom dat je in je hoofd verandert waaraan het doel is gekoppeld, zodat ernaar toe werken als een opluchting voelt en stoppen als een verlies.
Als je dit patroon herkent, is het moment dat je het begrijpt ook het moment waarop je het meest klaar bent om het te doorbreken in een live-situatie, in plaats van alleen op papier. Dit is precies wat Tony gedurende vier dagen doet: hij doorbreekt de pijnassociaties die ervoor zorgen dat je steeds weer rond dezelfde onafgemaakte doelen blijft draaien, en dat in realtime, waarbij je hele lichaam erbij betrokken is, niet alleen je gedachten. Ontdek ‘ Unleash the Power Within ’ in Europa.
De tactiek die iedereen overslaat: je gemoedstoestand op orde brengen voordat de dag begint
Wilskracht is een eindige bron die uur na uur slinkt. Je gemoedstoestand is dat niet. Je kunt op een dinsdagmiddag helemaal uitgeput binnenkomen en binnen twee minuten je lichaamsfuncties zo veranderen dat je je als een heel ander mens gedraagt.
Daar is ‘ Priming ’ voor bedoeld: Tony’s eigen dagelijkse routine om zijn ademhaling, focus en dankbaarheid onder controle te houden, voordat de wereld invloed krijgt op hoe de dag verloopt. Het werkt via de Triade: fysiologie, focus en taal, de drie hefbomen die de gemoedstoestand bepalen waarmee je elke beslissing neemt, inclusief de beslissing om door te gaan of te stoppen.
Waar je aandacht naartoe gaat, daar stroomt je energie naartoe. Dat is geen slogan die je zomaar aan de muur hangt. Het is een beschrijving van hoe je aandacht bepaalt wat je lichaam als urgent beschouwt. Als je aandacht ’s ochtends naar alles gaat behalve naar je doel, volgt je energie je aandacht, niet je intentie. Verander waar je aandacht in de eerste tien minuten van de dag naartoe gaat, en je verandert waar je energie de rest van de dag naartoe gaat.
Consistentie, niet intensiteit, is wat echt de gewoonte opbouwt die je naar een doel brengt, voorbij het punt waarop je vroeger motivatie nodig had. Een veel geciteerd onderzoek van University College London, waarbij 96 mensen werden gevolgd, toonde aan dat het gemiddeld 66 dagen duurde voordat nieuw gedrag automatisch werd, met een spreiding van 18 tot meer dan 250 dagen, afhankelijk van de persoon en de complexiteit van wat ze aan het opbouwen waren. Er is geen enkele versie hiervan waarin drie weken proberen als mislukking telt. Er is alleen een versie waarin je 63 dagen te vroeg bent gestopt.
Met wie je je omringt, is belangrijker dan je denkt
Je omgeving versterkt je doel of spreekt het elke dag stilletjes tegen, of je het nu doorhebt of niet. De mensen om je heen bepalen onzichtbaar wat als normale inzet, normale ambitie en normale doorzettingskracht geldt. Als niemand in je directe omgeving ergens naar streeft, begint het volhouden van je koers onnodig te voelen, zelfs irrationeel.
Heb ik een verantwoordingspartner nodig om een doel vol te houden?
Een verantwoordingspartner is niet verplicht, maar als je in de buurt bent van mensen die al leven volgens de norm die jij nastreeft, is het makkelijker om je doel vol te houden. Je omgeving gaat dan namelijk automatisch je gedrag versterken, in plaats van dat je het in je eentje moet afdwingen. Isolatie is een van de meest voorkomende redenen waarom doelen stilletjes mislukken – niet omdat iemand het geloof erin verloor, maar omdat niets om hem of haar heen de identiteit weerspiegelde die hij of zij probeerde op te bouwen.
De meeste mensen omringen zich met dezelfde omgeving die ervoor gezorgd heeft dat ze nog niet dit doel hebben bereikt, en vragen zich dan af waarom er niets verandert. De gewoontes van toppers ontstaan zelden in hun eentje. Ze ontstaan omdat die persoon van ruimte, team of normen is veranderd voordat hij of zij zijn of haar gedrag aanpaste, en het gedrag volgde vanzelf.
Dit is ook waar zelfvernietiging zich vaak verschuilt. Niet in een dramatische ineenstorting, maar in de stille beslissing om je kring precies zo te houden als hij was, zodat niets je dwingt om de persoon te worden die het doel vereist.
Van het stellen van het doel tot het volhouden ervan
Een doel stellen en je eraan houden zijn twee verschillende vaardigheden, die je op twee verschillende momenten ontwikkelt. Een doel stellen doe je één keer, op een moment dat alles helder is. Je eraan houden doe je elke dag, op momenten die meestal helemaal niet helder aanvoelen.
Als je oorspronkelijke doel volgens het SMART-raamwerk is opgesteld, blijft die structuur belangrijk. Specifieke en meetbare doelen zijn makkelijker bij te houden en moeilijker stilletjes op te geven, omdat er een duidelijke lijn ligt tussen waar je nu bent en waar je zei dat je zou zijn. Maar structuur houdt een doel pas in stand als het doel door je motivatie de moeite waard is om voor te vechten. Persoonlijke levensdoelen die verbonden zijn met wie je aan het worden bent, overleven tegenslagen die puur cijfermatige doelen niet doorstaan.
Zelfmotivatie is geen karaktereigenschap waar sommige mensen nu eenmaal meer van hebben. Het is een vaardigheid die je opbouwt door steeds weer kleine beslissingen te nemen om in actie te komen voordat je je er helemaal klaar voor voelt, en elk van die beslissingen versterkt de identiteit achter het doel weer een beetje meer.
Is het te laat als ik al weken niet meer op koers zit?
Nee. Als je een paar dagen of weken uit koers raakt, betekent dat niet dat je doel weer op nul staat; het betekent alleen dat het huidige patroon van pijn- en plezierassociaties nog niet is doorbroken. Wat het resultaat bepaalt, is niet hoe lang je hebt gepauzeerd, maar wat je doet de volgende keer dat het doel in je opkomt. Een pauze zien als bewijs van mislukking is zelf de overtuiging die mensen vast houdt, niet de pauze zelf.
Uit onderzoek onder deelnemers aan de live-evenementen van Tony Robbins, uitgevoerd door het Snyder Lab for Genetics aan de Stanford University, bleek dat het vermogen van de deelnemers om beperkende overtuigingen te herprogrammeren en hun intrinsieke motivatie te verhogen met 300% was toegenomen, terwijl de hormoonspiegel die verband houdt met neuroplasticiteit met 159% was gestegen. Die verandering komt niet tot stand door alleen maar te lezen over hoe je je gemoedstoestand kunt veranderen. Het gebeurt doordat je in een omgeving wordt geplaatst die speciaal is ontworpen om die verandering af te dwingen.
Wat gebeurt er op de dag dat je niet meer zo je best hoeft te doen?
Je kwam hier terwijl je al wist dat je doel in de vergetelheid was geraakt. Nu weet je waarom. Het was nooit een kwestie van slechte planning. Het was een zenuwstelsel dat een oude identiteit beschermde, een toestand waar je nooit bewust mee hebt leren omgaan, en een omgeving die steeds weer weerspiegelde wie je al was, in plaats van wie je aan het worden was.
Die kloof tussen het begrijpen hiervan en ernaar handelen is kleiner dan het nu lijkt.
Begin vandaag nog: kies dat ene doel dat je al meer dan eens opnieuw hebt geprobeerd, en zeg in één zin waarvoor het feit dat je bij het oude bent gebleven je heeft beschermd. Die zin is waar het echte werk begint, niet de volgende tracker die je downloadt.
